Aan de vooravond van de eerste honderd dagen na Vladimir Poetins inauguratie heeft de digitale editie van de Volkskrant een
artikel van de auteur van deze site gepubliceerd. In het artikel betoogt Jerke Verschoor dat de Russische president stappen terug in plaats van vooruit zet. Het hele artikel leest u in de Volkskrant of hieronder.
Morgen is het honderd dagen geleden dat Poetin voor de derde keer werd geïnaugureerd als president van de Russische Federatie. Hij is al twaalf jaar aan de macht, en hij zorgde voor stabiliteit en economische groei. Maar er is, vooral in het Westen, honger naar meer. Tijd voor een tussenbalans. 'Het ziet er niet veelbelovend uit', schrijft Ruslanddeskundige Jerke Verschoor.
Een bliksemstart maakte Poetin deze zomer met de toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie (WHO). Na 18 jaar onderhandelen ondertekende de Russische president op 18 juli het verdrag, waarmee het eindelijk, als laatste grote economie, toetrad tot deze club. Onder andere het moderniseren en diversificeren van de op olie -en gasinkomsten gebaseerde economie zal hiermee gebaat zijn. Goed nieuws dus.
De Russische president staat bekend om zijn daadkracht, de dag na zijn aantreden ondertekende hij maar liefst 11 richtlijnen die direct het gevolg waren van zijn verkiezingsbeloftes. Verhoging van salarissen van ambtenaren, leraren, dokters, verhoging van de pensioenen, modernisering en uitbreiding van het leger, en de aanleg van wegen. Dit zijn de daden waarop Poetin in Rusland wordt afgerekend.
Net zoals het snelle optreden van de president na de overstromingen in de Krasnodar regio deze zomer. Poetin is de man in controle, en op deze punten wordt hij door het Russisch volk beoordeeld. Niet Syrië, niet de strengere internetwetgeving, niet de aangescherpte wetgeving ten opzichte van met buitenlands geld gefinancierde ngo's, zelfs niet Pussy Riot kunnen daar tot nog toe verandering in brengen.
Nieuw protest
Helaas voor de sterke man in het Kremlin kijkt het Westen anders naar Rusland en tellen de interne hervormingen niet mee in het rapportcijfer dat het hem zou geven over de eerste 100 dagen. In het Westen krijgen we maar weinig mee van deze hervormingen die in Rusland plaatsvinden. Des te meer aandacht wordt er gegeven aan de inperking van persoonlijke vrijheden.
Een groep jonge meisjes die vorig jaar november besloten iets te willen doen aan de in hun ogen alleenheerschappij van Poetin, zijn nu symbool geworden van de oppositie en voor het Westen het symbool tegen het Poetin-regime. Pussy Riot, inmiddels wel bekend, trad op in de Moskouse metro, op het Rode Plein, maar vestigde de internationale aandacht op zich na een optreden in de Christus Verlosserkathedraal in de Russische hoofdstad. Een Youtube filmpje deed de rest.
De uitslag van deze rechtszaak, waarin de jonge dames, sommige moeder, gesteund worden door een scala aan internationale beroemdheden, is aanstaande vrijdag. Het kan een indicatie zijn van waar het naar toe gaat met het Rusland van de oppositie. Het kan zelfs leiden tot nieuwe protesten.
Diepe angst
Wantrouwen. Dat zet de Russische president aan tot de politiek zoals hij die nu bedrijft. Hij is, net als vele Russen met hem, ervan overtuigd dat Amerika, China en Europa er alles aan doen om zijn gezag te ondermijnen. Het conflict in Syrië heeft daar ook mee te maken. Uit onderzoek blijkt dat de Russische bevolking het conflict in Syrië vooral ziet als een poging van westerse mogendheden tot het uitoefenen van meer invloed in die regio. Meer wantrouwen dus.
Natuurlijk heeft Poetin gelijk. Buitenlandse overheden en organisaties proberen met geld in Rusland bepaalde zaken op de kaart te zetten, al dan niet openbaar. En als Rusland het in diezelfde mate en in het openbaar zou doen in Amerika, dan zou Mitt Romney daar, met zijn Koude Oorlog-retoriek, dit jaar zonder moeite de verkiezingen winnen.
De eerste honderd dagen van Poetins derde termijn als president zullen hem niet aan een positief Westers rapport helpen. Toch blijft hij door een meerderheid van het Russische volk gesteund worden. Een gezamenlijke vijand, zo leert de geschiedenis, helpt eenheid kweken. Het is een oud kunstje, een die Poetin maar al te goed kent. Bovendien gaat het de meeste Russen onder 12 jaar Poetin steeds beter. Syrië, Pussy Riot, het zal ze wat.
Maar het wantrouwen dat blijft bestaan, is iets wat Poetin in de weg gaat zitten en wat hij vooral zelf en bij zichzelf zal moeten wegnemen. Hoe? Dat is lastig te zeggen, maar het zou geen slecht idee zijn om in plaats van de oppositie te muilkorven, ze te betrekken in een dialoog over de toekomst van Rusland. De groeiende middenklasse zou daar wel eens klaar voor kunnen zijn, nu ze materieel de afgelopen jaren vooruit zijn gegaan, ze de wereld buiten Rusland hebben bereisd en ze door hebben dat het ook anders kan en wellicht moet.
Maar Vladimir Poetin lijkt zich daar niet al te druk om te maken. Hij heeft de touwtjes nog altijd strak in handen. Toch mist hij nu al meer dan een decennium de kans om van Rusland een open, transparante samenleving te maken. De corruptie woekert als nooit tevoren. Een oplossing daarvoor heeft niemand. Poetin zal blijven volhouden dat Rusland in een overgangsperiode zit. Dat klopt. Rusland is sterker geworden, stabieler ook, met een economie die groeit. Ook dat klopt. Maar olieprijzen dalen, de crisis eist zijn tol ook in Rusland en het lijkt erop dat er voor het eerst sinds lange tijd een oppositie is waar rekening mee gehouden moeten worden.
Wij zien maar weinig echte vooruitgang. Niet alleen Poetin is bang, ook het Westen vreest stagnatie en een nog autoritairder bewind. Dit waren slechts de eerste 100 dagen. Hij heeft nog 6, of nee, 12 jaar de tijd. Kom op Vladimir!
De Russische president staat bekend om zijn daadkracht, de dag na zijn aantreden ondertekende hij maar liefst 11 richtlijnen die direct het gevolg waren van zijn verkiezingsbeloftes. Verhoging van salarissen van ambtenaren, leraren, dokters, verhoging van de pensioenen, modernisering en uitbreiding van het leger, en de aanleg van wegen. Dit zijn de daden waarop Poetin in Rusland wordt afgerekend.
Net zoals het snelle optreden van de president na de overstromingen in de Krasnodar regio deze zomer. Poetin is de man in controle, en op deze punten wordt hij door het Russisch volk beoordeeld. Niet Syrië, niet de strengere internetwetgeving, niet de aangescherpte wetgeving ten opzichte van met buitenlands geld gefinancierde ngo's, zelfs niet Pussy Riot kunnen daar tot nog toe verandering in brengen.
Nieuw protest
Helaas voor de sterke man in het Kremlin kijkt het Westen anders naar Rusland en tellen de interne hervormingen niet mee in het rapportcijfer dat het hem zou geven over de eerste 100 dagen. In het Westen krijgen we maar weinig mee van deze hervormingen die in Rusland plaatsvinden. Des te meer aandacht wordt er gegeven aan de inperking van persoonlijke vrijheden.
Een groep jonge meisjes die vorig jaar november besloten iets te willen doen aan de in hun ogen alleenheerschappij van Poetin, zijn nu symbool geworden van de oppositie en voor het Westen het symbool tegen het Poetin-regime. Pussy Riot, inmiddels wel bekend, trad op in de Moskouse metro, op het Rode Plein, maar vestigde de internationale aandacht op zich na een optreden in de Christus Verlosserkathedraal in de Russische hoofdstad. Een Youtube filmpje deed de rest.
De uitslag van deze rechtszaak, waarin de jonge dames, sommige moeder, gesteund worden door een scala aan internationale beroemdheden, is aanstaande vrijdag. Het kan een indicatie zijn van waar het naar toe gaat met het Rusland van de oppositie. Het kan zelfs leiden tot nieuwe protesten.
Diepe angst
Wantrouwen. Dat zet de Russische president aan tot de politiek zoals hij die nu bedrijft. Hij is, net als vele Russen met hem, ervan overtuigd dat Amerika, China en Europa er alles aan doen om zijn gezag te ondermijnen. Het conflict in Syrië heeft daar ook mee te maken. Uit onderzoek blijkt dat de Russische bevolking het conflict in Syrië vooral ziet als een poging van westerse mogendheden tot het uitoefenen van meer invloed in die regio. Meer wantrouwen dus.
Natuurlijk heeft Poetin gelijk. Buitenlandse overheden en organisaties proberen met geld in Rusland bepaalde zaken op de kaart te zetten, al dan niet openbaar. En als Rusland het in diezelfde mate en in het openbaar zou doen in Amerika, dan zou Mitt Romney daar, met zijn Koude Oorlog-retoriek, dit jaar zonder moeite de verkiezingen winnen.
De eerste honderd dagen van Poetins derde termijn als president zullen hem niet aan een positief Westers rapport helpen. Toch blijft hij door een meerderheid van het Russische volk gesteund worden. Een gezamenlijke vijand, zo leert de geschiedenis, helpt eenheid kweken. Het is een oud kunstje, een die Poetin maar al te goed kent. Bovendien gaat het de meeste Russen onder 12 jaar Poetin steeds beter. Syrië, Pussy Riot, het zal ze wat.
Maar het wantrouwen dat blijft bestaan, is iets wat Poetin in de weg gaat zitten en wat hij vooral zelf en bij zichzelf zal moeten wegnemen. Hoe? Dat is lastig te zeggen, maar het zou geen slecht idee zijn om in plaats van de oppositie te muilkorven, ze te betrekken in een dialoog over de toekomst van Rusland. De groeiende middenklasse zou daar wel eens klaar voor kunnen zijn, nu ze materieel de afgelopen jaren vooruit zijn gegaan, ze de wereld buiten Rusland hebben bereisd en ze door hebben dat het ook anders kan en wellicht moet.
Maar Vladimir Poetin lijkt zich daar niet al te druk om te maken. Hij heeft de touwtjes nog altijd strak in handen. Toch mist hij nu al meer dan een decennium de kans om van Rusland een open, transparante samenleving te maken. De corruptie woekert als nooit tevoren. Een oplossing daarvoor heeft niemand. Poetin zal blijven volhouden dat Rusland in een overgangsperiode zit. Dat klopt. Rusland is sterker geworden, stabieler ook, met een economie die groeit. Ook dat klopt. Maar olieprijzen dalen, de crisis eist zijn tol ook in Rusland en het lijkt erop dat er voor het eerst sinds lange tijd een oppositie is waar rekening mee gehouden moeten worden.
Wij zien maar weinig echte vooruitgang. Niet alleen Poetin is bang, ook het Westen vreest stagnatie en een nog autoritairder bewind. Dit waren slechts de eerste 100 dagen. Hij heeft nog 6, of nee, 12 jaar de tijd. Kom op Vladimir!
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen