Wie is wie in Poetins regering

De Russische president Vladimir Poetin presenteerde gisteren zijn nieuwe ministersploeg. Met twee vrouwen, veel nieuwe gezichten, vooral uit de vertrouwde kring van Poetin. Dus weinig opzienbarends. Of het moet zijn dat een aantal ministers is blijven zitten, ondanks geruchten en schandalen. Een overzicht met korte portretten van alle kabinetsleden.

Dmitry Medvedev, premier (1965)

‘Tandem’-partner Medvedev was al vice-premier onder Poetin van 2005 tot 2008 toen bekend werd dat hij door Poetin naar voren geschoven werd als de nieuwe kandidaat voor het presidentsschap. Tussen 2008 en 2012 wisselden Medvedev en Poetin van plek en hebben dat inmiddels weer omgedraaid. Medvedev zat eerder in de raad van bestuur van Gazprom. Hij staat bekend als de meer gematigde en liberale politicus van de ‘tandem’.

Igor Sjoevalov, eerste vice-premier (1967)

Sjoevalov zat al in 1993 binnen de kring van de zogeheten “Familie” van oud-president Boris Jeltsin. Is sinds 2000 al minister in opeenvolgende regeringen en dus een oude bekende en vertrouweling van Poetin. Hij zat in het comite dat het WK-voetbal van 2018 succesvol naar Rusland haalde. Sjoevalov houdt zich binnen de regering onder andere bezig met buitenlandse handel, de toetreding tot de Wereld Handels Organisatie WTO, het MKB en anti-monopolie wetgeving. Sjoevalov en zijn echtgenote worden in verband gebracht met grootschalige corruptie.

Vladislav Soerkov, vice-premier (1964)

De strateeg achter Poetins electorale overwinning in 2004 en ideoloog van het Kremlin. Werkte in de jaren ’90 voor de inmiddels veroordeelde oligarch Mikhail Khodorkovski, oligarch Mikhail Friedman (eigenaar van een van Ruslands grootste banken, Alfabank) en voor politiek vluchteling Boris Berezovski (toen deze nog eigenaar was van het Russische televisiekanaal ORT). Volgens Soerkov zelf heeft hij een grote bijdrage geleverd aan de overdracht van de macht van Jeltsin op Poetin in 2000. Ook een oudgediende dus onder Poetin. Aanjager van jeugdbeweging “Nashi”.

Dmitri Kozak, vice-premier (1958)

Werkte al in de jaren ’90 samen met Poetin in de gemeenteraad van Sint Petersburg. Werkte eerder ook bij de militaire inlichtingendienst van de voormalige Sovjet-Unie. Was hoofd van Poetins verkiezingscampagne in 2004. Is verantwoordelijk voor de Olympische Winterspelen in Sotsji in 2014. Kozak is voorstander van het invoeren van de zogenaamde “anti-homo”-wet, die publiekelijke promotie van homoseksualiteit strafbaar wil stellen.

Dmitri Rogozin, vice-premier (1963)

Diplomaat en politicus, afgestudeerd econoom en journalist, gepromoveerd in de filosofie. Rogozin was leider van de wat nationalistischer politieke partij Rodina midden jaren 2000, die zou zijn opgericht door het Kremlin om stemmen van extreem nationalistische en niet-Kremlin gezinde partijen te trekken. Werd ambassadeur bij de NAVO in 2008 en staat bekend om zijn nationalistische uitspraken en anti-Amerika standpunten. Onderhandelt namens Rusland ook over het raket-afweersysteem dat de NAVO in Europa wil plaatsen.

Arkadi Dvorkovitsj, vice-premier (1972)

Dvorkovitsj is zoon van een bekend internationale schaakscheidsrechter en werd later zelf president van de Russische Schaakbond. Hoofd van het voetbalontwikkelingsprogramma in Rusland. Was persoonlijk adviseur van minister German Gref in 2000-2001. Sinds 2008 ook vertegenwoordiger van de president in de G8. Dvorkovitsj staat bekend als vertrouweling van Medvedev en werkte eerder ook als zijn persoonlijk adviseur.

Olga Golodets, vice-premier (1962)

De hoogst gepositioneerde vrouw van het kabinet. Studeerde economie en promoveerde later daarin op de Staatsuniversiteit van Moskou (MSU). Werkte als HR-directeur voor Norilsk Nickel, de grootste producent ter wereld van nikkel en andere metalen. Werd in 2007 uitgeroepen tot beste HR directeur van Rusland. Sinds 2010 vice-burgemeester van Moskou op het gebied van onderwijs en gezondheid. Naast Dvorkovitsj de enige nieuwe vice-premier en één van de twee vrouwen in het nieuwe kabinet.

Aleksandr Chloponin, vice-premier (1965)

Geboren in het voormalige Ceylon (nu Sri-Lanka). Was gouverneur van de Krasnojarsk regio in Siberie. Werkte, net als Golodets, voor Norilsk Nickel maar als CEO. Werd in 2002 uitgeroepen tot Man van het Jaar door het Russische zakenblad Expert. Tijdens zijn periode bij Norilsk Nickel zou hij hebben geholpen bij het witwassen van zwart geld dat gebruikt werd om Jeltsins herverkiezing in 1996 zeker te stellen. Chloponin is presidentieel vertegenwoordiger voor de in 2010 opgericht federale regio van de Noord-Kaukasus.

Sergei Lavrov, minister van Buitenlandse Zaken (1950)

Oudgediende Lavrov is al minister van Buitenlandse Zaken sinds 2004. Tot die tijd vanaf 1994 was hij werkzaam als Rusland-ambassadeur bij de Verenigde Naties. Van Lavrov is niet bekend dat hij bij de echte vertrouwenscirkel van Poetin behoort en eerder gingen geruchten dat hij zich uit de politiek zou terugtrekken. In de kwestie met Syrië was het Lavrov die tot twee keer toe de resolutie van de VN-Veiligheidsraad dwarsboomde. Overigens is Buitenlandse Zaken ook iets waar Poetin zelf zich veelvuldig mee bezig zal houden.

Vladimir Kolokoltsev, minister van Binnenlandse Zaken (1961)

Werkte al tijdens de Sovjet-Unie bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en een van zijn eerste functies was binnen het departement voor bescherming van diplomatieke missies. Hij wordt gezien als een carriereman die langzaam omhoog is geklommen via de rangen van de politie. Dat culmineert in 2009 als hij hoofd van de Moskouse politie wordt. Kolokoltsev vervangt de impopulaire Rasjid Noergaliejev, wiens grootste taak was het hervormen van de Russische politie, wat echter op veel weerstand stuitte en weinig succes bracht. Ook werd voorganger Noergaliejev geplaagd door de vele geweldsincidenten van het politiekorps. Kolokoltsev wordt gezien als zeer loyaal aan Poetin en zou wat milder staan ten opzichte van de demonstraties van de oppositie. Als Moskouse politiechef stond echter ook hij toe dat deze anti-Poetin marsen vaak, gepaard gaande met opstootjes en arrestaties, opgebroken werden.

Anton Siloeanov, minister van Financien (1963)

Siloeanov is de opvolger van Aleksei Koedrin, die door Medvedev de laan uit was gestuurd na hevige kritiek van Koedrin op het defensiebudget, dat volgens hem veel te hoog lag. Siloeanov werd toen al aangesteld als vervanger en is nu dus opnieuw benoemd. Al sinds 1992 werkzaam bij het ministerie van Financien. Siloeanov zou een van de rijkste mensen in het kabinet zijn (volgens de officiele cijfers) met een jaarinkomen van ongeveer 250.000 euro. Ook zouden hij en zijn vrouw veel onroerend goed bezitten.

Anatoli Serdjoekov, minister van Defensie (1962)

Op het ministerie waar veel grote hervormingen hebben plaatsgevonden is Serdjoekov al sinds 2007 de baas. Tot 2000 geeft hij leiding aan zijn eigen bedrijf in meubilair. Na eerder al een studie economie te hebben afgerond, studeert hij in 2001 af op de rechtenfaculteit van de St. Petersburgse Staatsuniversiteit (waar ook Poetin studeerde en werkte). Als minister van Defensie houdt hij zich voornamelijk bezig met het verbeteren van de organisatie en het bewaken van de budgetten. Ontsloeg in zijn eerste jaar bijna 1/3 van alle topofficieren van de centrale legeradministratie. Hij is getrouwd met de dochter van Viktor Zoebkov, voormalig premier van Rusland.

Aleksandr Konovalov, minister van Justitie (1968)

Sinds 2008 al minister van Justitie en net als Serdjoekov afgestudeerd aan de rechtenfaculteit van de St. Petersburgse Universiteit. Werkt tussen 1992 en 2005 in die stad op het bureau van de Openbare Aanklager in de tijd dat Poetin op het gemeentehuis werkzaam was. Werd door Poetin in 2005 aangesteld als zijn vertegenwoordige in het Federale Wolga district voordat hij naar het Kremlin werd gehaald.

Aleksandr Novak, minister van Energie (1971)

Ook al werkzaam geweest bij Norilsk Nickel (net als Golodets & Chloponin) en later als vice-gouverneur van de Krasnojarsk regio. Sinds 2008 werkzaam als vice-minister van Financien. Zijn benoeming is een grote verrassing, ook voor de olie- en gasindustrie. Vier jaar geleden nog werkzaam in de provincie nu mag hij de sector leiden die zorgt voor 40% van de staatsinkomsten.

Nikolai Nikiforov, minister van Media & Communicatie (1982)

De jongste van het stel en wellicht een teken dat Poetin meer aandacht wil gaan geven aan internet. Het betekent misschien slecht nieuws voor de oppositie die vooral via de sociale media bijeenkomsten organiseert. Nikiforov was eerder PR-medewerker van de Russische stad Kazan (hoofdstad van de republiek Tatarstan) en CEO van het Tataarse Centrum voor Informatietechnologie. Nikiforov is een vertrouweling van Dmitri Medvedev.

Maksim Topilin, minister van Arbeid en Sociale Zaken (1967)

Was onder Gorbatsjov al werkzaam in het Comite voor Arbeid en Sociale Zaken. Genoot opleiding in Moskou tot econoom. Sinds 1994 al werkzaam in verschillende functies binnen de Russische overheid.

Maksim Sokolov, minister van Transport (1968)

Nieuwkomer in Poetins regering. Eerder werkzaam in de gemeenteraad van Sint Petersburg en als voorzitter van het Comite voor Investeringen en Strategische Projecten. Voordat hij deze week als minister van Transport werd benoemd werkzaam als hoofd van het Russische departement voor Industrie en Infrastructuur sinds 2009. Van de 44-jarige minister wordt verwacht dat hij Ruslands ambitieuze bouwprojecten voor snel- en spoorwegen gaat leiden.

Vitali Moetko, minister van Sport (1958)

Sinds 2008 minister van Sport, Toerisme & Jeugd. Daarvoor president van de St. Petersburgse voetbalclub FC Zenit (waar Dick Advocaat als trainer landskampioen mee werd) en later voorzitter van de Russische Voetbalbond. Hij leidde de kandidatuur van Rusland voor het WK voetbal in 2018. Werd na zijn reis naar Canada voor de Olympische Spelen van 2010 op de vingers getikt door de Russische overheid, omdat hij naar verluidt 97 ontbijten had gedeclareerd voor de 20 dagen dat hij er zat.

Veronika Skvortsova, minister van Gezondheid (1960)

De tweede vrouw van de nieuwe ministersploeg. Zij vervangt haar voorgangster Tatjana Golikova, die er niet in slaagde de gezondheidszorg te hervormen. Afgestudeerd in de medicijnen.

Vladimir Medinski, minister van Cultuur (1970)

Actief lid van Een Rusland, de partij van Poetin en Medvedev. Meest bekend als auteur van pro-Kremlin en pro-Rusland boeken getiteld Mythes over Rusland. Kunstkenners zijn bang dat het ministerie van Cultuur onder zijn leiding gaat veranderen in een Propaganda Ministerie.

Vladimir Poetsjkov, minister van Rampen (1959)

Afgestudeerd militair-ingenieur en als zodanig werkzaam binnen de strijdkrachten tussen 1979 en 1986. Inmiddels generaal-luitenant. Sinds 1997 bevindt Poetsjkov zich al binnen de regeringskringen in verschillende functies. De laatste jaren als vice-minister van Rampen.

Nikolai Fjodorov, minister van Landbouw (1958)

Tussen 1994 en 2010 president van de autonome republiek Tsjoevasjie, onderdeel van de Russische Federatie. Daarvoor werkzaam als minister van Justitie onder Boris Jeltsin. Schrijver van boeken over persvrijheid en onafhankelijke rechtspraak.

Andrei Beloöesov, minister van Economische ontwikkeling (1959)

Afgestudeerd economoom. Werkzaam geweest als wetenschappelijk medewerker op verschillende instituten. Sinds 2006 werkzaam binnen de Russische regering, eerst als vice-minister van Economische Ontwikkeling en daarna, voor zijn huidige benoeming als minister, directeur van het departement van Economie en Financien van de Russische Federatie.

Oleg Govoroen, minister van Regionale Ontwikkeling (1969)

Chemisch-technoloog van opleiding, gevolgd op het Moskouse Bosbouw Instituut. Was voordat hij in 2000 naar het Kremlin werd gehaald werkzaam bij de Alfa-Bank van oligarch Mikhail Friedman en daar verantwoordelijk voor de relatie met de Russische regering. Na 2000 via verschillende posten omhoog geklommen tot uiteindelijk minister van Regionale Ontwikkeling.

Viktor Isjajev, minister van Ontwikkeling voor het Russische Verre Oosten (1948)

Veteraan tussen de ministers op een nieuw ministerie, dat Ruslands belangen moet verdedigen in de regio tussen Siberie en de Japanse Zee. Van 1988 tot 1990 directeur van een aluminiumfabriek in Chabarovsk. Later 18 jaar lang gouverneur van de Chabarovsk regio. Daarna lid van de Veiligheidsraad van de Russische Federatie.

Denis Mantoerov, minister van Industrie & Handel (1969)

Socioloog. Tussen 1998 en 2007 werkzaam in de zakenwereld. Daarna vice-minister van Industrie & Energie en vice-minister van Industrie & Handel. Rijk geworden in zijn tijd als top-manager in de helikopterindustrie en binnen het defensie-staatsbedrijf Oboronprom. De inkomsten van Mantoerov en zijn vrouw worden geschat op 1,7 miljoen euro. Samen hebben ze een Mercedes, twee Porsches en een Audi op hun naam staan .

Sergej Donskoj, minster van Natuurlijke Hulpbronnen en Ecologie (1968)

Geboren in de stad met de prachtige naam "Elektrostaal" in de Moskou regio. In 1992 afgestudeerd aan het Instituut van Olie en Gas. Tot 1999 werkzaam, onder andere als effectenmakelaar, in verschillende financiele bedrijven. Vervolgens in de olie-industrie bij onder meer Yukos (waar Michail Chodorkovski eigenaar van was, voordat hij gearresteerd werd en het bedrijf zelf opgedeeld en geveild). Werd in 2008 vice-minister van Natuurlijke Hulpbronnen en Ecologie.

Dmitri Livanov, minister van Onderwijs & Wetenschap (1967)

Afgestudeerd aan het Moskouse Instituut van Staal & Legering, waar hij later, tussen 2007 en 2012, rector van is. Twee jaar ervoor is hij even vice-minister van Onderwijs & Wetenschap. De vertrouweling van Medvedev kondigde in een eerste interview aan dat hij doorgaat met hervormingen in het hoger onderwijs. Hij wil het onderwijs commercieler maken en het aantal studenten in Rusland omlaag brengen door minder door de staat gefinancieerde studieplekken aan te bieden.

Michail Abyzov, minister van de banden met de “Open Regering” (1972)

Van huis uit een Wit-Rus, geboren in Minsk. Een van Ruslands rijkste mannen, met een geschat vermogen van 1,3 miljard euro. Verdiende dat geld in de energiesector. Vertrouweling en adviseur van Medvedev. Het was ook Medvedev die dit bijzondere ministerie toevoegde. Het heeft als doel de banden tussen de kiezers en de overheid transparanter te maken.