Op de dag van de inauguratie van Vladimir Poetin als president van de Russische Federatie heeft de digitale editie van de Volkskrant een artikel van de auteurs van deze site gepubliceerd. In dit artikel geven Charles Hoedt en Jerke Verschoor aan dat Realpolitik richting Rusland geboden is. Het hele artikel leest u in de Volkskrant of op onze site hier.
Een beter leven is mogelijk! Maar 50% van de bevolking gelooft er niet
in!' Dit was een van de leuzen op de vele spandoeken tijdens de
demonstraties eind vorig jaar op het Bolotnaja Plein in Moskou na de
frauduleus verlopen parlementsverkiezingen.
Een paar maanden later, maart 2012, wint Vladimir Poetin voor de derde keer de presidentsverkiezingen en keert terug in het Kremlin als machtigste man van het land. Eigenlijk is hij nooit weggeweest en moeten we spreken van Poetin IV, zijn vierde ambtstermijn, want als iets overduidelijk was afgelopen jaren is dat de echte macht altijd bij hem heeft gelegen en niet bij zijn opvolger, 'stand-in' Dmitri Medvedev.
Poetins verkiezingsoverwinning is naar Russische maatstaven eerlijk verlopen. Hij kreeg 64% van de stemmen, veel meer dan in het millenniumjaar 2000, toen hij voor de eerste keer mee deed en 53% van de kiezers achter zich kreeg. De oppositie - te verdeeld, geen goede tegen-kandidaat, zonder alternatief programma - heeft geen politieke munt weten te slaan uit de onvrede en de bereidheid onder Russen om voor het eerst sinds jaren massaal de straat op te gaan.
Met de staatsmedia achter zich wist Poetin de politieke onrust redelijk snel, in ieder geval ogenschijnlijk, onder controle te krijgen. Een campagne gebaseerd op angst - laat de vijanden (lees: het Westen) ons Rusland niet in een politieke lente van chaos storten - temperde de publieke opinie.
Een paar maanden later, maart 2012, wint Vladimir Poetin voor de derde keer de presidentsverkiezingen en keert terug in het Kremlin als machtigste man van het land. Eigenlijk is hij nooit weggeweest en moeten we spreken van Poetin IV, zijn vierde ambtstermijn, want als iets overduidelijk was afgelopen jaren is dat de echte macht altijd bij hem heeft gelegen en niet bij zijn opvolger, 'stand-in' Dmitri Medvedev.
Poetins verkiezingsoverwinning is naar Russische maatstaven eerlijk verlopen. Hij kreeg 64% van de stemmen, veel meer dan in het millenniumjaar 2000, toen hij voor de eerste keer mee deed en 53% van de kiezers achter zich kreeg. De oppositie - te verdeeld, geen goede tegen-kandidaat, zonder alternatief programma - heeft geen politieke munt weten te slaan uit de onvrede en de bereidheid onder Russen om voor het eerst sinds jaren massaal de straat op te gaan.
Met de staatsmedia achter zich wist Poetin de politieke onrust redelijk snel, in ieder geval ogenschijnlijk, onder controle te krijgen. Een campagne gebaseerd op angst - laat de vijanden (lees: het Westen) ons Rusland niet in een politieke lente van chaos storten - temperde de publieke opinie.
Macht
De macht van een president in Rusland is enorm, iets wat wij in Nederland ons amper voor kunnen stellen. De bestuurlijke en politieke elite wordt door Poetin benoemd. Zo kiest hij de premier die het kabinet samenstelt, kan hij datzelfde kabinet ontslaan, heeft hij het recht om het parlement te ontbinden en benoemt hij de burgemeesters en presidenten van de belangrijkste steden en universiteiten. Ook is de Russische president opperbevelhebber van het Russische Leger, bepaalt hij het binnen- en buitenlandse politieke beleid, benoemt Poetin de procureur-generaal en ook de ombudsman voor de mensenrechten, om zo maar een paar zaken te noemen.
En nu? Waar gaat Rusland de komende zes jaar met Poetin naar toe? Het antwoord luidt: niet ver, verwacht vooral geen grote veranderingen. Rusland zal grotendeels dezelfde politieke wegen bewandelen als de afgelopen 12 jaar Poetin. Waarbij daden lang niet altijd overeen komen met de woorden die het Kremlin spreekt, of deze nou mooie beloftes inhouden (politieke hervormingen) of ruw diplomatiek gedrag (als het raketschild in Europa komt zal Rusland dreigen met harde tegenmaatregelen te komen).
Poetin wordt weer president van een van Europa's sterkste economieen. Hoewel het gemiddelde inkomen van een Rus lager is dan dat van een Portugees, heeft Rusland een economische groei van 4%, weinig schulden en een lage werkloosheid. De meeste Russen waren nog nooit zo welvarend als nu. In ruil voor stabiliteit, economische groei, hogere pensioenen en een herwaardering van het grote Russische rijk laten de Russen Poetin met rust wat betreft (pers)vrijheid en democratie.
De macht van een president in Rusland is enorm, iets wat wij in Nederland ons amper voor kunnen stellen. De bestuurlijke en politieke elite wordt door Poetin benoemd. Zo kiest hij de premier die het kabinet samenstelt, kan hij datzelfde kabinet ontslaan, heeft hij het recht om het parlement te ontbinden en benoemt hij de burgemeesters en presidenten van de belangrijkste steden en universiteiten. Ook is de Russische president opperbevelhebber van het Russische Leger, bepaalt hij het binnen- en buitenlandse politieke beleid, benoemt Poetin de procureur-generaal en ook de ombudsman voor de mensenrechten, om zo maar een paar zaken te noemen.
En nu? Waar gaat Rusland de komende zes jaar met Poetin naar toe? Het antwoord luidt: niet ver, verwacht vooral geen grote veranderingen. Rusland zal grotendeels dezelfde politieke wegen bewandelen als de afgelopen 12 jaar Poetin. Waarbij daden lang niet altijd overeen komen met de woorden die het Kremlin spreekt, of deze nou mooie beloftes inhouden (politieke hervormingen) of ruw diplomatiek gedrag (als het raketschild in Europa komt zal Rusland dreigen met harde tegenmaatregelen te komen).
Poetin wordt weer president van een van Europa's sterkste economieen. Hoewel het gemiddelde inkomen van een Rus lager is dan dat van een Portugees, heeft Rusland een economische groei van 4%, weinig schulden en een lage werkloosheid. De meeste Russen waren nog nooit zo welvarend als nu. In ruil voor stabiliteit, economische groei, hogere pensioenen en een herwaardering van het grote Russische rijk laten de Russen Poetin met rust wat betreft (pers)vrijheid en democratie.
A-politiek
Net als zijn leiders blijven de problemen van Rusland echter dezelfde. Er is een immens gebrek aan vertrouwen tussen bevolking en politiek, het merendeel is weer net zo a-politiek als voor het tijdperk Gorbatsjov. Het wantrouwen wordt daarnaast gevoed door de helse bureaucratie en gebrekkig functionerende instituties, grootschalige corruptie op vrijwel alle niveaus, een homogene economie gedomineerd door olie en gas en een ingewikkeld nationaliteiten-vraagstuk. In de nog altijd onrustige Kaukasus kan zomaar weer een nieuw conflict ontstaan.
Het Westen, en Nederland, doen er goed aan te kiezen voor een reaalpolitiek. Met de grootste buurman van de EU, en de belangrijkste leverancier van olie en gas, maak je niet graag ruzie. Ook de Russische politiek is gebaseerd op eigenbelang. Zonder afnemers van Russisch gas geen geld in de staatskas.
Reaalpolitiek sluit vriendschap niet uit, integendeel. Het Nederlands-Russische vriendschapsjaar 2013 - een initiatief van Poetin en Medvedev - is een uitstekende mogelijkheid de banden aan te halen. Nederland als kleine muis kan niet alleen de gasrotonde worden van Europa, maar ook de springplank voor de spreekwoordelijke olifant om zijn plaats te vinden naast de Europese Unie.
Natuurlijk moet Europa Rusland met een zekere argwaan blijven volgen en Poetin bekritiseren op punten waar hij schromelijk tekort schiet. Denk aan de zaak Magnitskij, waar de Russische advocaat/klokkenluider enorme fraude aan het licht bracht en in de gevangenis onder verdachte omstandigheden stierf.
Net als zijn leiders blijven de problemen van Rusland echter dezelfde. Er is een immens gebrek aan vertrouwen tussen bevolking en politiek, het merendeel is weer net zo a-politiek als voor het tijdperk Gorbatsjov. Het wantrouwen wordt daarnaast gevoed door de helse bureaucratie en gebrekkig functionerende instituties, grootschalige corruptie op vrijwel alle niveaus, een homogene economie gedomineerd door olie en gas en een ingewikkeld nationaliteiten-vraagstuk. In de nog altijd onrustige Kaukasus kan zomaar weer een nieuw conflict ontstaan.
Het Westen, en Nederland, doen er goed aan te kiezen voor een reaalpolitiek. Met de grootste buurman van de EU, en de belangrijkste leverancier van olie en gas, maak je niet graag ruzie. Ook de Russische politiek is gebaseerd op eigenbelang. Zonder afnemers van Russisch gas geen geld in de staatskas.
Reaalpolitiek sluit vriendschap niet uit, integendeel. Het Nederlands-Russische vriendschapsjaar 2013 - een initiatief van Poetin en Medvedev - is een uitstekende mogelijkheid de banden aan te halen. Nederland als kleine muis kan niet alleen de gasrotonde worden van Europa, maar ook de springplank voor de spreekwoordelijke olifant om zijn plaats te vinden naast de Europese Unie.
Natuurlijk moet Europa Rusland met een zekere argwaan blijven volgen en Poetin bekritiseren op punten waar hij schromelijk tekort schiet. Denk aan de zaak Magnitskij, waar de Russische advocaat/klokkenluider enorme fraude aan het licht bracht en in de gevangenis onder verdachte omstandigheden stierf.
Poetin blijft
Of u het leuk vindt of niet, Poetin blijft komend decennium een van de belangrijkste hoofdrolspelers op het politieke wereldtoneel met een enorme invloed, die waarschijnlijk alleen maar toeneemt. Andere politici komen en gaan, maar Poetin blijft. Wie kijkt naar de familiefoto van de G8 in 2000, Poetins internationale debuut ziet dat hij momenteel de enige wereldleider is die nog in het zadel zit. Clinton, Blair en Chirac zijn gepensioneerd of hebben een politiek leven achter de schermen.
Rusland is bovendien gastheer van tal van internationale sport evenementen; de Olympische Winterspelen in 2014, het WK IJshockey in 2016 en het WK voetbal in 2018. Voor het binnenhalen van de Winterspelen gaf Poetin een daverende speech in het Engels. Ook voor het binnenhalen van het voetbaltoernooi werden beloftes gedaan voor ondermeer visumvrij reizen voor de fans van de deelnemende landen. Reden te meer om aan te nemen dat hij begin 2018 zich opnieuw kandidaat zal stellen voor het presidentschap. Een WK finale in Moskou met Rusland in de hoofdrol is de droom van Poetin V. Om dan, na zijn vijfde termijn, op zijn 72ste met pensioen te gaan.
Charles Hoedt is directeur van Nuffic Neso Russia, het Nederlandse hoger onderwijs kantoor in Moskou. Jerke Verschoor is freelance Rusland-consultant in Utrecht. Zij schrijven deze opinie op persoonlijke titel. Beide zijn afgestudeerd Ruslandkundige aan respectievelijk de Universiteit van Amsterdam (Oost-Europa Instituut) en de Universiteit Utrecht. Zij zijn de oprichters van het Poetinblog.nl.
Of u het leuk vindt of niet, Poetin blijft komend decennium een van de belangrijkste hoofdrolspelers op het politieke wereldtoneel met een enorme invloed, die waarschijnlijk alleen maar toeneemt. Andere politici komen en gaan, maar Poetin blijft. Wie kijkt naar de familiefoto van de G8 in 2000, Poetins internationale debuut ziet dat hij momenteel de enige wereldleider is die nog in het zadel zit. Clinton, Blair en Chirac zijn gepensioneerd of hebben een politiek leven achter de schermen.
Rusland is bovendien gastheer van tal van internationale sport evenementen; de Olympische Winterspelen in 2014, het WK IJshockey in 2016 en het WK voetbal in 2018. Voor het binnenhalen van de Winterspelen gaf Poetin een daverende speech in het Engels. Ook voor het binnenhalen van het voetbaltoernooi werden beloftes gedaan voor ondermeer visumvrij reizen voor de fans van de deelnemende landen. Reden te meer om aan te nemen dat hij begin 2018 zich opnieuw kandidaat zal stellen voor het presidentschap. Een WK finale in Moskou met Rusland in de hoofdrol is de droom van Poetin V. Om dan, na zijn vijfde termijn, op zijn 72ste met pensioen te gaan.
Charles Hoedt is directeur van Nuffic Neso Russia, het Nederlandse hoger onderwijs kantoor in Moskou. Jerke Verschoor is freelance Rusland-consultant in Utrecht. Zij schrijven deze opinie op persoonlijke titel. Beide zijn afgestudeerd Ruslandkundige aan respectievelijk de Universiteit van Amsterdam (Oost-Europa Instituut) en de Universiteit Utrecht. Zij zijn de oprichters van het Poetinblog.nl.
Sorry, maar wat hebben jullie nu eigenlijk beoogd met bovenstaand, quasi objectief, artikel? Het is momenteel bon ton om anti-Poetin stukken te publiceren, dus daar doen we maar aan mee?
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat jullie eens naar het huidige economische succes van Poetin's politiek moeten kijken en dat in perspectief moeten plaatsen met de desastreuze manier waarop charlatans als Jeltsin Rusland volledig aan de grond brachten.
En zet de politieke stabiliteit van Rusland - want dat is er - eens af tegen de politieke instabiliteit van diverse Europese landen? Mark Rutte is vergeleken met Poetin maar een marginale schertsfiguur die Nederland meer schade dan goeds brengt? En wat dacht u van een Wilders? Die hadden ze in Rusland al lang in een stalen Siberische kooi opgesloten, na een proces wegens landverraad.
Voorts gaat het in Rusland qua economie behoorlijk crescendo. En dat geeft u zelf ook aan. En waar denkt u dat de gemiddelde kiezer in Rusland nu meer op zit te wachten: een politiek à la Nederland, met een schertsfiguur als premier en een geblondeerde zionist als heimelijke premier?
Het zou voor Nederland een zegen zijn wanneer Poetin eens bij ons een tijdje premier zou willen zijn. Dan kunnen we de huidige Haagse poppenkast eens een tijdje sluiten omdat ze immers niets toevoegt en het landsbelang alleen maar schaadt.